Sıklê Asgâr

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Sıklê Asgâr Sakaleyn hadisinde İslam Peygamberi’in (a.s) Ehlibeyti için kullandığı bir sıfattır. "ثِقْل" kelimesi ağır yük anlamında [1] ve "ثَقَل" kelimesi de değerli ve paha biçilmez manasındadır. [2] Dil bilimcisi Feyruz Abadi'ye (Hicri Kameri 817) göre, "ثقلین" kelimesi Sakaleyn hadisindeki "ثَقَل" kelimesinden türemiştir. [3]

Peygamberimiz (s.a.a) Sakaleyn hadisinde itretini (ehlibeytini) Sıklê Asgâr "ثقل اصغر" olarak tanıtmış Kur’an'ı da Sıklê Ekber "ثِقْل اکبر", ve buyurmuşlar ki ümmeti eğer bu ikisine sarılırsa doğru yoldan asla sapmayacaklardır. [4] Peygamberimiz (s.a.a) ayrıca Gadir-i Hum hutbesinde de Kuran’ı Sıklê Ekber (Ağır öneme sahip), Hz. Ali (a.s)’ın pak çocuklarını ise Sıklê Asgâr (nispeten biraz daha az öneme sahip) olarak tanıtmıştır. [5]

İmam Ali (a.s) bir hutbesinde [6] aynı şekilde kendisini Sıklê Asgâr ve Kur’an’ı Sıklê Ekber olarak tanıtmıştır ayrıca Kumeyl ibn Ziyad’a da nasihatte bulunarak bunu tekrar dile getirmiştir. [7]

Kur’an müfessiri Abdullah Cevad-i Amêli’ye göre Ehlibeyt görünürde gerek ilmi olarak gerekse dini olarak zahiren Sıklê Asgârdirler (nispeten biraz daha az öneme sahip) ancak manevi cihette ve batıni alemde değer derecesi Kur’an’dan daha az değildir.[8] Rivayete göre İmam Ali (a.s) Kur’an’ı samêt (susan) kitap kendisini ise Allah’ın natîk (konuşan) kitabı olarak nitelemiştir.[9]

İmam Humeyni "Siyasi Vasiyeti-İlahi" Ehlibeytten (a.s) "ثقل کبیر" olarak bahsetmiştir. [10]

Ayrıca Bakınız

Kaynakça

  1. İbn-i Menzur, Arap Lisanı, Cilt 11, Sayfa 85.
  2. Feyruz Abadi, el-Kamusü-l Mahit, Hic. Kam. 1426, Sayfa 982.
  3. Feyruz Abadi, el-Kamusü-l Mahit, Hic. Kam. 1426, Sayfa 982.
  4. İyaşi, Tefsirül İyaşi, Hic. Kameri 1380, Cilt 1, Sayfa 5.
  5. Yakubi, Yakubi Tarihi, Cilt 2, Sayfa 112; ibn-i Tavus, Ekbabü-l Emal, Hic. Kam. 1409, Cilt 1, Sayfa 456.
  6. Nehcü-l Belaga, Sebehi Salih Tashihi, 87. Hutbe, Sayfa 120.
  7. Meclisi, Buharü-l Envar, Hic. Kam. 1390, Cilt 74, Sayfa 375.
  8. Cevadi Amali, Hic. Şemsi 1385, Cilt 1, Sayfa 76.
  9. Hurameli, Vesayü-l Şia, Hic. Kameri 1409, Cilt 1, Sayfa 76.
  10. Humeyni, Sahife İmam, Hic. Şemsi 1389, Cilt 21, Sayfa 393.

Bibliyografya

  • İbn-i Tavus, Ali bin Musa, İkbalü-l E'mal, Tahran, Darü-l Kütbü-l İslamiye, Hicri Kam. 1409.
  • İbn-i Menzur, Muhammed bin Mukerrem, Arap Lisanı,Ahmed-i Faris Tashihi, Beyrut, Darü-l Fikrü-l Tebae ve-l Neşr ve-l Tavzih ve Darü Sadır, Hic. Kam. 1414.
  • Cevadi Amali, Abdullah, Tesnim, Kum, Esra Merkez yayınları, Hic. Şemsi 1385.
  • Hurameli, Muhammed bin Hüseyin, Vesayü-l Şia, Kum, Alü-l Beyt Vakfı, Hic. Kameri 1409.
  • Humeyni, Ruhullah, Sahife İmam, Tahran, İmam Humeyni Tanzim ve Yayıncılık Vakfı, Hic. Şemsi 1389.
  • İyaşi, Muhammed bin Mesud, Tefsirül İyaşi, Seyyid Haşim Resuli Mehlati Tahkiki, Tahran, Hic. Kameri 1380.
  • Feyruz Abadi, Muhammed bin Yakub, el-Kamusü-l Mahit, Beyrut, Risalet Vakfı, Hic. Kam. 1426.
  • Meclisi, Muhammed Bakır, Buharü-l Envar, Thran Hic. Kam. 1390.
  • Nehcü-l Belaga, Sebehi Salih Tashihi, Kum, Hicret Yayınları, ilk baskı, Hicri Kameri 1414.
  • Yakubi, Ahmet, Yakubi Tarihi, Beyrut, Darü-l Sadır.