Sakaleyn

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Sakaleyn (Arapça: ثقلین); iki değerli ve kıymetli şey manasına gelmektedir. Bu kavram Peygamber Efendimizin (s.a.a) Ehlibeyt (a.s) hakkında buyurduğu Sakaleyn Hadisiyle şöhret bulmuştur.

Lügat Manası

Sekal (ثَقَلْ) lügatte; yolcunun eşya ve yükü[1] ve özenle korunmasına çaba gösterilmesi gereken her değerli ve kıymetli şey manasına gelmektedir.[2] Lügat bilimcilerinden bazıları Sıkl (ثِقْل) ve Sekal (ثَقَل) kelimelerinin bir anlama geldiğine inanmışlardır; ama bazıları da bu iki kelimenin birbirinden farklı olduğu görüşüne kail olmuşlardır.[3] Her iki kelimenin çoğulu “eskal”dir.[4]

Kur’an’da Sekal

Kur’an-ı Kerim’de Sıkl (ثِقْل) ve Sekal (ثَقَل) kelimelerinden istifade edilmemiştir; ancak Eskal (اَثقال) kelimesi birkaç ayette[5] ve Sekalan (ثَقَلان) kelimesi ise sadece bir ayette kullanılmıştır.[6]

Müfessirlerin geneli Sekalan kelimesinden kastın ins (insan) ve cin olduğu[7] ve mahdut sayıdaki bazıları ise Kur’an ve İtret olduğu görüşüne sahiptir.[8]

Sakaleyn Hadisi

Sakaleyn Hadisinde Peygamber Efendimiz (s.a.a) ümmetini çok değerli iki şeyin saygı hürmetini korumayı tavsiye etmiş ve daha sonra o iki değerli ve kıymetli şeyi Kitap (Kur’an) ve İtret (Ehlibeyt) olarak mana etmiştir.

Bu hadis, Kutub-u Erbaa’da ve Şia’nın asli kitaplarından olan Usul-u Kafi’de şöyle nakledilmiştir:

إِنِّی تَارِک فِیکمْ أَمْرَینِ إِنْ أَخَذْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا- کتَابَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَهْلَ بَیتِی عِتْرَتِی أَیهَا النَّاسُ اسْمَعُوا وَ قَدْ بَلَّغْتُ إِنَّکمْ سَتَرِدُونَ عَلَی الْحَوْضَ فَأَسْأَلُکمْ عَمَّا فَعَلْتُمْ فِی الثَّقَلَینِ وَ الثَّقَلَانِ کتَابُ اللَّهِ جَلَّ ذِکرُهُ وَ أَهْلُ بَیتِی‏

Ben sizin aranızda iki şey bırakıyorum, onlara sarıldığınız sürece sapıklığa düşmezsiniz. Biri Allah'ın kitabı, biri de Ehl-i Beyt'im ıtretim (soyum)'dur. Ey İnsanlar! Dinleyin! Hiç kuşkusuz, Allah'ın mesajını tebliğ ettim. Sizler cennetteki havuzun başında yanıma geleceksiniz. Ben, sakaleyn hakkında nasıl bir tavır takındığınızı soracağım. Sakaleyn; yüce Allah'ın kitabı ve benim Ehli Beyt'imdir.[9]

Bu hadis içinde Sıkleyn ve Sakaleyn terimlerinin kullanılmasından dolayı Sakaleyn Hadisi olarak tanınmıştır.

Ayrıca bakınız

Dış Bağlantılar

Kaynakça

  1. El-Kamusu’l Muhit, c. 3, s. 342; İbn Dureyd, c. 1, s. 430.
  2. İbn Manzur, Lisanu’l Arab, c. 2, s. 114.
  3. İbrahim Enis ve diğerleri, c. 1, s. 98.
  4. İbn Dureyd, c. 1, s. 430.
  5. Nahl Suresi, 7. ayet; Zelzele Suresi, 2. ayet; Ankebut Suresi, 13. ayet.
  6. Rahman Suresi, 31. ayet.
  7. İbn Kesir, c. 4, s. 447; Ebu’l Futuh Razi, c. 10, s. 396.
  8. Ali b. İbrahim Kummi, c. 2, s. 345; Haşim b. Süleyman Bahrani, c. 4, s. 267.
  9. Kuleyni, Kâfi, c. 1, s. 294.

Bibliyografi

  • Kur’an-ı Kerim.
  • İbrahim Enis ve Diğerleri, el-Mucemu’l Vesit, Tahran; Defteri Neşri Ferhenği İslami, 1367.
  • İbn Dureyd, Kitabu Cumhuru’l Lugat, çapı Remzi Munir Ba’lebeki, Beyrut, 1987 – 1988.
  • İbn Manzur, Lisanu’l Arab.
  • İbn Kesir, Tefsiru’l Kur’an-i’l Azim, çapı Ali Şiri, Beyrut.
  • Ebu’l Futuh Razi, Tefsiri Ravhu’l Cinan ve Ruhu’l Cenan, çapı Ebu’l Hasan Şi’rani ve Ali Ekber Gaffari, Tahran, 1382 – 1387.
  • Ali b. İbrahim Kummi, Tefsiru’l Kummi, çapı Tayyib Musevi Cezairi, Kum, 1404.
  • Haşim b. Süleyman Bahrani, el-Burhan fi Tefsiri’l Kur’an, çapı Mahmud b. Cafer Musevi Zerendi, Tahran, 1334.