Nisa Suresi

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara
Nisa Suresi
Nisa Suresi.png
Anlamı Kadınlar
Başka İsmi Nisau’l Kübra
Sınıfı Medeni
Nüzul Sırası 92
Sure Numarası 4
Cüz 4, 5 ve 6
Sayısal Bilgiler
Ayet Sayısı 2176
Kelime Sayısı 3764
Harf Sayısı 16328

Nisa Suresi (Arapça: سورة النساء), Bazı bölümlerinde kadın haklarından ve kadınlarla ilgili fıkhi hükümlerin çoğundan bahsedildiği için sure Nisa adını almıştır. Nisa, kadın demektir. 176 ayettir. Resmi Mushaf tertibinde Kur'an-ı Kerim'in 4. suresidir. İniş sırasına göre ise 92. suredir. Bu sure, Kur'an-ı Kerim'in yedi uzun suresinden (es-Seb’ut-Tıval) biri ve Bakara suresinden sonraki en büyük suredir.

Nisa Suresi

Nisa suresi 87. Ayet-i kerimenin bir bölümünün Sülüs hattıyla yazılmış hali

Nisa (kadın) sözcüğü bu surede 20’nin üzerinde zikredilmiştir. Kadınlarla ilgili hükümlerin çoğu bu surede beyan edilmiştir. Bu sebepten ötürü, sure Nisa adını almıştır.[1]

Bu surenin bir diğer adı “Nisau’l-Kubra”dır, yani büyük kadınlar demektir. Zira Talak suresi (65. Sure) Nisau’s-Suğra veya Nisau’l- Kusra”, yani küçük kadınlar diye anılmaktadır. Nisa suresi Medeni’dir [2]ve Kufe karileri nezdinde 176, Şam karileri nezdinde 177 ve başka karilerin nezdinde ise 175 ayettir. Ancak birinci görüş, sahih ve meşhurdur.

Sure toplamda 3.764 kelime ve 16.328 harften oluşmaktadır.
Bu sure, tedvin, toplanma ve Mushaf’ın sıralamasına göre dördüncü sure, nüzul sırasına göre ise doksan ikinci suredir. Medine’de nazil olan surelerden altıncı ve hacim olarak yedi tıval sure içinde en büyük üçüncü suredir. On bir sureden oluşan Muhatabat surelerinin ilkidir. Bu sureler “Ya eyyuhennas” (Ey insanlar) diye umumi hitapla başlamaktadır.

Konuları

Nisa suresi daha çok fıkıh içerikli hükümleri ve özellikle kadınlarla ve yetimlerle ilgili konuları ele almaktadır. Mirasla ilgili yasalar bu surede açıklanmıştır. Önemli konularından bazıları şunlardır:

  • Aile teşkil edilmesi ve idaresi,
  • Sıla-ı rahîm, ebeveyne, yakınlara, komşulara, yolda kalmışlara ve mahrumlara yardım,
  • Kâfirlerle cihat,
  • Münafıklara uyarı,
  • Velayet, İslam hükûmeti, sosyal adalet, dinî programları icra edebilmek için fasit ve bozuk yerlerden, salim ve güvenilir yerlere hicret etmek.[3]

Meşhur Ayetler

Mahremler Ayeti

Ana Madde: Mahremler Ayeti

Nisa suresi yirmi üçüncü ayet-i kerimesinde, bazı akraba ve aile fertleriyle evlenmenin haram olduğu hükmü açıklanmıştır. Maharim (Mahrem’in çoğuludur) fıkıhta terim olarak evlenilmesi haram olan akraba ve aile fertlerine denir.

Mahremler, mahrem olma sebeplerine göre (soy, evlilik ve süt kardeşliği) soy, evlilik ve süt kardeşliği yoluyla olmak üzere üç kısma ayrılmaktadır.[4]

Teyemmüm Ayeti

Ana Madde: Teyemmüm Ayeti, Teyemmüm

Bu surede ki 43. ayet-i kerime, teyemmüm hükümlerini açıklamıştır. Bu ayet-i kerimeye göre; eğer su insanın bedenine zarar verecek olursa veya su elde etmek mümkün olmazsa abdest veya gusül yerine teyemmüm alınır.[5]

Ulu’l-Emr Ayeti

Nisa Suresi’nin ‘‘Ulu’l-Emr’’ olarak meşhur olan 59. ayet-i kerimesi
Ana Madde: Ulu’l-Emr Ayeti

Nisa suresinin 59. ayet-i kerimesi, müminlere Allah’a, Allah Resulüne (s.a.a) ve Ulu’l-Emr’e itaat etmeyi emretmektedir.

Şii müfessirler ve Fahri Razi gibi bazı Ehlisünnet müfessirleri, bu ayet-i kerimenin Ulu’l-Emr’in ismetine yani; masum olduğuna delalet ettiğine inanmaktadırlar.

Şia kaynaklarında var olan birçok rivayet, Ulu’l-Emr’den maksadın; Masum İmamlar (a.s) olduğunu beyan etmektedir.[6]

Nüşuz Ayeti

Ana Madde: Nüşuz Ayeti, Nüşuz

Nisa suresinin 34. ve 128. ayet-i kerimeleri, nüşuz ayeti olarak adlandırılmaktadır.
Nüşuz, fıkıhta terim olarak genelde kadının kocasına itaat etmemesi, cinsel olarak tatmin etmemesi ve evden dışarıya izin almadan çıkması gibi durumlara söylenmektedir.

Elbette bazı yerlerde erkeğin uyumsuz oluşu ve hatta eşinin haklarına riayet etmeyen erkekler için de kullanılmıştır. Bazı rivayetlerde ise erkeğin nüşuz olması yani; onun eşini boşamaya karar almasına da yorumlanmıştır.[7]

Tarihî Olaylar ve Kıssalar

  • Şeytanın insanı saptırmak için etmiş olduğu yemin 118-120 ayet-i kerimeler.
  • İsrailoğullarının isyanı ( Hz. Musa’dan (a.s) Allah’ı göstermesini istemeleri, Buzağa tapmak, Tur dağı ahitleri, Cumartesi gününe saygı, peygamberlerin katledilmesi, Hz. Meryem’e (s.a) iftira ve Hz. İsa’nın (a.s) katledilmesi)

Tavsiye Edilen Kıraatler

Şeyh Tusi’nin "Misbahu’l-Müteheccid" kitabında nakletmiş olduğu rivayet esasınca; Cuma günü sabah namazından sonra Nisa suresini okumak müstahap sayılmaktadır.[8]

Fazilet ve Özellikleri

Nisa suresini okumanın fazileti hakkında Allah Resulünden (s.a.a) şöyle bir rivayet nakledilmiştir: "Her kim Nisa suresini okursa aynı tüm müminlerin bırakmış olduğu mirası sadaka olarak veren ve bir köleyi azat etme sevabı elde eden ve şirkten uzak olan ve Allah’ın takdiri esasınca Allah’ın bağışladığı insanlar gibidirler."[9]

İmam Ali’den (a.s) şöyle bir rivayet nakledilmiştir: "Eğer birisi, Cuma günleri Nisa suresini okuyacak olursa kabir azabından güvende olur."[10]

Muteber hadis kaynaklarında, Nisa suresini okumanın fazileti hakkında birçok özellik zikredilmiştir, örneğin; korku giderilir ( Eğer yağmur suyuyla yıkanıp içilirse)[11] aynı şekilde kaybolan [12]bir şeyin bulunması gibi.


Önceki Sure
Al-i İmran Suresi
Nisa Suresi Sonraki Sure
Maide Suresi

Dış Bağlantılar

Kaynakça

  1. Mekarim Şirazi, Nasır, Tefsir-i Numune, h.ş 1374, c 3, s 273.
  2. Mekarim Şirazi, Nasır, Tefsir-i Numune, h.ş 1374, c 3 s 123.
  3. Mekarim Şirazi, Nasır, Tefsir-i Numune, h.ş 1374, c 3 s 273-275.
  4. Hürremşahi, Danişnamei Kur’an ve Kur’an Pejuhi, s. 1988.
  5. Mekarim Şirazi, Tefsir-i Numune, h.ş 1374, c 3, s 398.
  6. Kunduzi, Yenabiu’l-Mevedde, h.k 1416, s 494.
  7. Hürrü Amuli, Vasailu’ş-Şia, h.k 1414, c 21, Bablar: el-Kısm ve el-Nüşuz ve el-Şikak, 11. Bab, s 351.
  8. Şeyh Tusi, Misbahu’l-Müteheccid, h.k 1411, s 284.
  9. Tabersi, Mecmau’l-Beyan, h.ş 1390, c 3, s 5.
  10. İbn Babıveyh, Sevabu’l-Amal ve İkabu’l-Amal, h.ş 1382, s 105.
  11. Seyyid bin Tavus, el-Eman min Ehtari’l-esfari ve’l-Ezman, h.k 1409, s 89.
  12. Kef’emi, Misbahi Kef’emi, h.k 1403, s 454.

Bibliyografi

  • Kur’an-ı Kerim, tercüme: Muhammed Mehdi Fuladvend, Tahran, Daru’l Kur’anu’l Kerim, k. 1418/ m. 1376.
  • Danişnamei Kur’an ve Kur’an Pejuhi, c. 2, Bahaddin Hürremşahi’nin katkılarıyla, Tahran, Dustan, Nahid, h.ş. 1377.
  • İbn Babıveyh, Muhammed bin Ali, Sevabu’l-Amal ve İkabu’l-Amal, Tahkik: Sadık Hasanzade, Tahran, Ermağan Tuba, h.ş 1382.
  • İbn Tavus, Ali bin Musa, el-Eman min Ehtari’l-Esfari ve’l-Ezmani, Kum, Müessese-i Alu’l-Beyt, h.k 1409.
  • Hürr'ü Amuli, Muhammed bin Hasan, Vesailu’ş-Şia, Kum, Alu’l-Beyt, h.k 1414.
  • Tabersi, Fadl bin Hasan, Mecmau’l-Beyan fi Tefsiri’l-Kuran, Tercüme Bistuni, Meşhet, Astan-i Kuds-i Razavi, h.ş 1390.
  • Tusi, Muhammed bin Hasan, Misbahu’l-Müteheccid, Beyrut, Müessese-i Fıkhu’ş-Şia, h.k 1411.
  • Kunduzi, Süleyman bin İbrahim, Yenabiü'l-Mevedde li-Zevi'l-Kurba, Kum, Usve, h.k 1416.
  • Kef’emi, İbrahim bin Ali, Misbah, Beyrut, Müessese-i el-Alemi, h.k 1403.
  • Mekarim Şirazi, Nasır, Tefsir-i Numune, Tahran, Daru’l-Kutubi’l-İslamiye, Birinci baskı, h.ş 1374.