Öncelik: b, kalite: c
linksiz
kategorisiz
navbox'siz
yönlendirmesiz
kaynaksız

Nasibi

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Nasibi (Arapça: ناصبي), Müminlerin Emiri Hz. Ali (a.s) veya Ehlibeyt’ten birine düşmanlık güden kişiler için kullanılan bir tabirdir. Ehlibeytin faziletlerini inkâr etmek, başkalarını onlara öncelikli ve üstün tutmak, Ehlibeyt İmamlarına küfür etmek ve Şialara düşmanlık gütmek nasibiliğin ölçüt ve mihenk taşıdır. Şia fakihlerine göre, nasibiler kâfirlerle aynı hükme sahiptir. Hariciler, Muaviye, Yezid, Hariz bin Osman ve İbn Teymiye gibi kişiler en belirgin nasibilerden sayılmaktadır.

Genel Anlamı

Nasibi, düşmanlığa kalkmak, düşmanlık gütmek, düşmanlığı aşikar etmek anlamına gelen “n-s-b” maddesindendir.[1] Istılahta, Hz. Ali’ye (aleyhi selam) düşmanlık güden veya ona karşı kin ve nefret duyan kişilere denir.[2]-[3]-[4] Bazıları kişinin nasibi sayılması için düşmanlığını izhar(belirtmek) edip aşikar(açık) etmesini şart koşmuşlardır.

Nasibiliğin Ölçütü

  • Ehlibeytin faziletlerini inkâr etmek
  • Başkalarını Hz. Ali’ye (a.s) öncelikli tutmak ve tercih etmek[5]
  • Ehlibeyt düşmanlarının imamet ve hilafetine inanmak
  • Ehlibeytin saygınlığını çiğnemek
  • Ehlibeyt İmamlarına küfür ve hakaret etmek
  • Ehlibeyt’le (a.s) savaşmak ve mücadele etmek
  • Şialara düşmanlık gütmek.[6]

Nasibi Olarak Bilinen Meşhur Kişiler

Nasibilerin Fıkhi Hükmü

Şia Fakihlerine göre, nasibiler küffarla aynı hükme sahiptir ve bazı fakihler nasibilerin küfründe icma(aynı hükümde birleşme;ortak karar) olduğunu ileri sürmüşlerdir.[12] Nasibilerle ilgili şer'i hükümlerden bazıları şunlardır:

Ayrıca Bakınız

Kaynakça

  1. Kamusu’l-Lügat, Ahmed bin Muhammed bin Ali Mukri Fuyumi, c. 6, s. 833.
  2. Lisanu’l-Arab, c. 1, s. 762.
  3. Mecmeu’l-Bahreyn, c. 2, s. 173.
  4. Tacu’l-Arus, c. 2, s. 436.
  5. Fethu’l-Bari, mukaddime, s. 460.
  6. Mecmeu’l-Bahreyn, c. 2, s. 173.
  7. Tehzibu’l-Ahkâm, c. 2, s. 34.
  8. Ensab, c. 3, s. 51.
  9. Hariz bin Osman.
  10. Fethu’l-Bari,s. 409; Tehzibu’t-Tehzib, c. 1, s. 206.
  11. Tehzibu’t-Tehzib, c. 3, s. 308.
  12. Gulat ve nasibilerin kâfirliği icamii ve ittifak edilmiş bir konudur. Cevahiru’l-Kelam, c. 6, s. 41, 67’de kâfirlerin necaset konusu işlenmiş ve icma iddiasında bulunulmuştur. Mekarim Şirazi, s. 150.
  13. İmam Humeyni, c. 2, s. 155.
  14. Risaletu’n-Necat, s. 325.
  15. El-Muknie, c. 2, s. 306.
  16. İmam Humeyni, c. 2, s. 325.
  17. Bkz. el-Muknie, c. 1, s. 228, meyyit nasibi ise ona takiye icabı namaz kılınabilir, denmektedir.
  18. İmam Humeyni, c. 2, s. 99.
  19. Risaletu’n-Necat, s. 309.

Bibliyografi

  • Ebu Said Abdulkerim bin Muhammed bin Muhammed İbn Mansur et-Temimi es-Semaani, tahkik: Abdullah Ömer el-Barudi, Daru’n-Neşr, birini baskı, Beyrut, m. 1998.
  • Şeyh Saduk, el-Muknie, Muhammed bin Ali bin Babaveyh, tashih: İmam Hadi müessesi, Naşir, Kum, k. 1415.
  • el-Mufid, Muhammed bin Muhammed bin en-Numan, El-Muknie, el-Mutemeru’l-Âlemi li-Elfiye eş-Şeyh el-Mufid, Kum, birinci baskı, k. 1413.
  • Mekarim Şirazi, Nasır, kitabu’n-nikâh, Muhammed Rıza Hamdi, Mesut Mekarim baskısı, Kum, İntişar İmam Ali (a.s)
  • İmam Humeyni, Ruhullah, Tehriru’l-Vesile, Naşir, Müessese tanzim ve neşr Asar İmam Humeyn, Tahran, ş. 1386.
  • İmam Humeyni, Ruhullah, Risale, Necatu’l-İbad, naşir, Müessese tanzim ve neşr Asar İmam Humeyn, Tahran, ş. 1385.