Münafikun Suresi

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara
Münafikun Suresi
Münafikun Suresi.png
Anlamı Münafıklar
Başka İsmi Münafikun
Sınıfı Medeni
Nüzul Sırası 104
Sure Numarası 63
Cüz 28
Sayısal Bilgiler
Ayet Sayısı 11
Kelime Sayısı 180
Harf Sayısı 800

Münafikun suresi (Arapça: سورة المنافقين), münafıkların gerçek simasını resmetmekle birlikte alamet ve nişanelerini zikrederek, Müslümanlara karşı yaptıkları komplolarla ilahi rahmet ve mağfiretten ve aynı zamanda Peygamberin (s.a.a) duasından mahrum kaldıklarını konu edinmektedir. Bu sure lafız ve hacim bakımından mufassal surelerden olup Vakıa suresinden sonra “اذا‌” (iza) ile başlayan surelerin ikincisidir.

Münafikun Suresi

Bu sure, çoğu ayetlerinin münafıklar hakkında nazil olmasından ve onların sıfat, hal ve amellerinden bahsetmesinden dolayı Münafikun suresi olarak adlandırılmıştır. İslam’da nifak ve münafıklar konusunun önemli bir yeri bulunmaktadır zira bundan dolayı da bu surenin konusu ve ismi olmuştur. Rivayette bu surenin Cuma namazının ikinci rekâtında okunması tavsiye edilmiş ve vurgulanmıştır.

11 ayetten oluştuğu noktasında hiçbir görüş ayrılığı bulunmayan bu sure, 180 kelime ve 800 harften ibarettir. Medeni olan bu sure Mushaf’taki resmi sırası itibarıyla 63. iniş tertibine göre ise Kur’an’ın 104. suresidir. Münafikun suresi lafız ve hacim bakımından “Mufassal” surelerden ve 28. cüzün hizblerinden bir kısmını teşkil etmekle birlikte, diğer surelere oranla daha kısadır. Bu sure Vakıa suresinden sonra “اذا‌” ile başlayan surelerinin ikincisidir.

Konuları

Münafikun suresi, münafıkların gerçek simasını tersim etmekle birlikte alamet ve nişanelerini zikrederek, Müslümanlara karşı yaptıkları komplolarla ilahi rahmet ve mağfiretten ve Peygamberin (s.a.a) duasından mahrum olduklarını konu edinmektedir. Bu surede ayrıca Allah’ın zikrinden gaflet etmenin etkenleri hatırlatılmakla birlikte dünyevi ve fani yaşamın, mal, makam ve evlatların, Allah’a ibadet etmekten ve Allah’ı zikretmekten alı koymaması gerektiğinden bahsetmektedir.[1]

İniş Sebebi

Münafikun suresinin iniş sebebi hakkında Tefsir-i Kummi’de şu şekilde yazmaktadır: Peygamber Efendimiz’in (s.a.a) gazvelerinden birinde sahabeden iki kişi arasında kuyudan su çekme konusunda anlaşmazlık çıktı ve tartışma sırasında Ensar’dan bir kişi yaralandı. Bu haberi duyan Abdullah bin Ubey, haddinden fazla öfkelendi ve Medine’ye döndüklerinde sığıntı olanları şehirden çıkarmakla tehdit etti.[3]

Abdullah bin Ubey’in bu sözü, bir bakıma Muhacirleri Medineden sürgün etmek anlamına geliyordu. Münafikun Suresinin sekizinci ayet-i kerimesinde şöyle beyan edilmektedir: Bu olaya şahit olan Zeyd bin Erkam, Abdullah’ın konuşmalarını Allah Resulü'ne (s.a.a) aktardı. Abdullah, Allah Resulü’nün (s.a.a) yanına giderek, Allah’ın birliğine ve Peygamber Efendimiz’in (s.a.a) peygamberliğine şehadet etti ve Zeyd’in söylediklerini yalanladı. Bundan kısa bir süre sonra Münafikun Suresi 1-8. Ayet-i kerimeleri nazil oldu. [4]

Fazilet ve Özellikleri

Mecmau’l-Beyan Tefsiri’nde Allah Resulü’nden (s.a.a) şöyle bir hadis-i şerif nakledilmiştir: Münafıkun Suresi’ni okuyan herkes, her türlü nifaktan temizlecektir. [5] Sevabu’l-Amal kitabındaki diğer bir hadise göre; İmam Sadık (a.s), Cuma günü öğlen kılınan namazda Şiilere Münafıkun ve Cuma surelerini okumalarını tavsiye ederdi. Hadiste yazılana göre; her kim bu düstura amel ederse, Allah Resulü’nün (s.a.a) amelini yapmış gibi olur ve bu kişinin mükafatı da cennet olur. [6] Bazı fakihlerin görüşüne göre; Cuma namazının ikinci rekatında Münafıkun suresini okumak müstehaptır. [7]


Önceki Sure
Cuma Suresi
Münafikun Suresi Sonraki Sure
Teğabun Suresi

Dış Bağlantılar

Kaynakça

  1. Danişnamei Kur’an ve Kur’an Pejuhi, c. 2, s. 1256.
  2. Hameger, Muhammed, Kur’an sureleri, Nuru’s-Sakaleyn Kur’an ve İtret Kültür merkezi, birinci baskı, Kum, Neşri Nuşera, ş. 1392.
  3. Kummi, Tefsir-i Kummi, h.ş 1367, c 2, s 368.
  4. Kummi, Tefsir-i Kummi, h.ş 1367, c 2, s 369 ve 370.
  5. Tabersi, Mecmau’l-Beyan, h.ş 1372, c 10, s 437.
  6. Şeyh Saduk, Sevabu’l-Amal, h.k 1406, s 118.
  7. İmam Humeyni, Tevzihu’l-Mesail, h.k 1424, c 1, s 848.

Bibliyografi

  • Kur’an-ı Kerim, tercüme: Muhammed Mehdi Fuladvend, Tahran, Dâru'l- Kur'âni'l-Kerîm, h.k. 1418/ m. 1376.
  • Danişnamei Kur’an ve Kur’an Pejuhi, c. 2, Bahaddin Hürremşahi’nin katkılarıyla, Tahran, Dustan, Nahid, h.ş. 1377.
  • Ramyar, Mahmut, Tarih-i Kuran, Tahran, İntişarat-i İlmi ve Ferhengi, h.ş 1362.
  • Şeyh Saduk, Muhammed bin Ali, Sevabu’l-Amal ve İkabu’l-Amal, Kum, Daru’ş-Şerif Razi, h.k 1406.
  • Tabatabai, Seyyid Muhammed Hüseyin, el-Mizan fi Tefsiri’l-Kuran, Kum, İntişarat-i İslami, h.k 1417.
  • Tabersi, Fadıl bin Hasan, Mecmau’l-Beyan fi Tefsiri’l-Kuran, Tahran, İntişarat-i Nasır Hüsrev, h.ş 1372.
  • Ferhengname-i Ulum-i Kuran, Kum, Defter-i Tebligat-i Havza-i İlmiye-i Kum.
  • Kummi, Ali bin İbrahim, Tefsirü’l-Kummi, Tahkik: Seyyid Tayyib Musavi Cezayiri, Kum, Daru’l-Kitap, Dördüncü baskı, h.ş 1367.
  • Marifet, Muhammed Hadi, Amuzeş-i Ulum-i Kuran, Tercüme: Ebu Muhammed Vekili, Merkez-i Çap ve Neşr-i Sazman-i Tebligat-i İslami, h.ş 1371.
  • Mekarim Şirazi, Nasır, Tefsir-i Numune, c 1, Tahran, Daru’l-Kutubi’l-İslamiye, h.ş 1374.
  • Musevi Humeyni, Seyyid Ruhullah, Tevzihu’l-Mesail, Tahkik, Seyyid Muhammed Hüseyin beni Haşimi Humeyni, Kum, Defter-i İntişarat-i İslami, Sekizinci baskı, h.k 1424.