Öncelik: c, kalite: c
linksiz
resimsiz
kategorisiz
navbox'siz
yönlendirmesiz
kaynaksız

La Havle Vela Kuvvete İlla Billah

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara
Yakarış
Hürremşehr Camisi.jpg
La Havle Vela Kuvvete İlla Billah

Havkale veya Havlaka (Arapça: حَوْقَلَه یا حَوْلَقَه); “La Havle vela Kuvvete İlla Billah” (لاحَولَ وَ لا قُوَّةَ إِلّا بِاللّه) demek anlamına gelen, Arapça bir mastardır. Bu kelime Kur'an-ı Kerim’de zikredilmemiştir, ancak “La Kuvvete İlla Billah” (لا قُوَّة إِلّا باللّه) ibaresi bir kez Kehf Suresinin 39. ayetinde geçmiştir.

Bu zikrin sade ve anlaşılır tercümesi şöyledir: “Bütün güç ve kuvvet ancak Allah’ladır (Allah’tandır).” Dolayısıyla insan bu zikri söyleyerek kendisini ve hayatının bütün işlerini Allah’a teslim etmektedir.

İmam Hüseyin'in (a.s) Aşura günü dilinden düşürmediği “La Havle vela Kuvvete İlla Billah” zikri, Müslümanların önemli ve faziletli zikirlerinden sayılmaktadır. Şia kaynaklı rivayetlerde de bu zikir için çok fazla eserler zikredilmiştir. Ayrıca bu zikir vesvese, yoksulluk, hastalık ve üzüntünün giderilmesi için tavsiye edilmiştir.

Havkale, Farsça şiirlerde şeytanı kovmak, şaşırma belirtisi, itiraz ve bir işe karşı isteksizliği ve memnuniyetsizliği göstermek için kullanılmıştır.

Terminoloji

Havkale veya Havlaka kelimelerinin her ikisi, aynı “Besmele”nin “Bismillahirrahmanirrahim” kelimesinden türetildiği gibi, naht (kısaltma) mastarı yöntemiyle “La Havle vela Kuvvete İlla Billah”[Not 1] zikrinden türetilmiş mastarlardır.[1] Arap dilinde çok kullanılan iki veya daha fazla kelimeyi kısaltmak için onları birleştirerek yeni bir sözcük meydana getirilir; işte Havkale veya Havlaka kelimeleri de bu cümlelerden biridir.[2]

Bazıları Havl (حول) ve Kuvve (قُوّه) kelimelerinin farkı hakkında şunları dile getirmişlerdir: Havl; tasarruf ve tahavvül gücüdür ve Kuvve ise fiillerin menşeidir.[3]

Bu Zikrin Rivayetlerdeki Manası

La Havle Vela Kuvvete İlla Billah

Hadislerde “La Havle vela Kuvvete İlla Billah” zikri üç şekilde tefsir edilmiştir:

A) İbadetlerin Yapılması ve Haramların Terk Edilmesi Allah’ın Yardımıyla Olur

Allah Resulünden (s.a.a) nakledilen bir hadiste şöyle buyurmuştur:[Not 2] “Allah’a karşı günah işlemekten alıkoyacak (uzak tutacak) tek güç ancak O’nun verdiği güç ile ve O'na itaat gücü de, ancak O'nun yardımı ile hâsıl olur.”[4]
Bu rivayet esasınca insanın kudret ve gücünün kaynağı Allah’tır ve insan Allah’ın yardımı olmaksızın ne Allah’a karşı günah işlemekten kendisini alıkoyabilir ve ne de O’nun emirlerine itaat edebilir.

B) İnsan’ın Malikiyetinin Aczi

Bu tefsire göre insanın malikiyeti Allah’ın malikiyetinin boylamındadır, enleminde değil. Boylamsal malikiyette de Allah-u Teala insandan daha çok malikiyete müstahaktır; zira insanın malikiyeti, başından sonuna kadar Allah’ın irade ve isteğine bağlıdır (yani insanın malikiyeti Allah’ın irade ve izni doğrultusundadır).

“Havkale” kelimesinin anlamının açıklaması hakkında İmam Ali’den (a.s) şöyle bir rivayet nakledilmiştir: [Not 3] “Biz Allah ile birlikte (Allah’ın yanında) bir şeye sahip değiliz; sadece O'nun bizi sahip kıldığı şeylere sahibiz. O halde bizi, bizden daha çok sahibi olduğu bir şeye sahip kıldığı zaman bize sorumluluk yüklemiştir; bizden onu geri aldığı zaman da sorumluluğu üzerimizden kaldırmıştır.”[5]

C) İşlerin Allah’a Teslimi

Ana Madde: Tefviz

İnsan kendi güç ve malikiyetinin Allah’ın güç ve malikiyetinin yanında bir hiç olduğuna ve Allah’ın tekvini iradesi olmaksızın hiç kimsenin elinden bir şey gelmeyeceğine ve aynı şekilde Allah’ın kudret sahiplerinin en kudretlisi olduğuna inanırsa, bütün işlerinin tedbirini Allah’a tefviz eder (bırakır).

Allah Resulü (s.a.a) şöyle buyurmuştur: [Not 4] “Kul, La Havle vela Kuvvete İlla Billah (Bütün güç ve kuvvet ancak Allah’ladır (Allah’tandır) zikrini söylediği zaman aslında bütün işlerini Allah’a teslim etmiştir ve Allah’ın onun işlerini yapması haktır.”[6]
İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: “Kul: “La havle vela kuvvete illa billah” (Allah’tan başka güç ve kuvvet yoktur) derse Aziz ve Celil olan Allah meleklerine şöyle buyurur: “Kulum teslim oldu o halde ihtiyacını karşılayın.[7]

İmam Sadık (a.s) başka bir hadiste de şöyle buyurmuştur: “Kul, “Maşallah la havle vela kuvvete illa billah” (sadece Allah’ın dediği olur. Allah’tan başka güç ve kudret yoktur) dediğinde Allah şöyle buyurur: “Ey meleklerim! Kulum bana teslim oldu. Ona yardım edin, ona iyi bakın ve hacetini karşılayın.[8]

Tevhid-i Ef'ali’nin Hakikati

Başka bir tabirle, “La Havle vela Kuvvete illa Billah” zikrini hakiki manasıyla söyleyecek kişinin Tevhid-i Ef'ali [Not 5] mertebesine ulaşmış olması gerekmektedir; zira tevhidin bu mertebesine ulaşmamış birisi kendisinden mutlak manada güç ve kudreti nefyederek Allah-u Teala'ya nispet veremez.

İmam Ali’ye (a.s); “La havle vela kuvvete illa billâh” cümlesinin manasını sorduklarında şöyle buyurdu: “Biz Allah ile birlikte bir şeye sahip değiliz (bizim kudret ve ihtiyarımız zati değildir); sadece O'nun bizi sahip kıldığı şeylere sahibiz. O halde bizi, bizden daha çok sahibi olduğu bir şeye sahip kıldığı zaman bize sorumluluk yüklemiştir; bizden onu geri aldığı zaman da sorumluluğu üzerimizden kaldırmıştır.[9]

Bu zikre diğer hadislerde şöyle mana verilmiştir: Bizim Allah’ın yardımı olmaksızın, günahı terk etme ve O’na itaat etme gücümüz yoktur.[10] Dolayısıyla her kim La Havle vela Kuvvete illa Billah (Bütün güç ve kuvvet ancak Allah’tandır) zikrini söylerse bütün işlerinin tedbirini Allah’a teslim etmiştir.[11]

La Havle vela Kuvvete Zikrinin Fazileti

Müslümanların çokça söylemesi tavsiye edilen bu zikrin fazileti hakkında birçok hadis nakledilmiştir.[12]

Bakiyat-ı salihatın temellerinden biri sayılan[13] La Havle vela Kuvvete İlla Billah zikri Peygamber Efendimizden (s.a.a) nakledilen bir hadiste cennet hazinelerinden[14] ve aynı şekilde Hz. Musa’nın (a.s) denizin yarılma anında zikrettiği zikirlerden[15] biri sayılmıştır. Ayrıca İmam Hüseyin (a.s) Aşura günü bu zikri dilinden düşürmemiştir.[16]

Özellikleri

Rivayetlerde “La Havle vela Kuvvete İlla Billah” zikrinin duadan ve öğle ve akşam namazlarından sonra,[17] evden çıkarken[18] ve ezan okunurken “Hayya ale’s Salah, Hayya ale’l Felah ve Hayya ala hayri'l Amel” cümlesini okuduktan veya duyduktan sonra söylenmesi tavsiye edilmiştir.[19]

Peygamber Efendimiz (s.a.a) ve İmamlarımızın (a.s) hadislerinde vesvese, hüzün,[20] yoksulluk[21] ve hastalığın giderilmesi için bu zikrin söylenmesi tavsiye edilmiştir.

  • Ebu Abdullah İmam Cafer Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: «Kim sabah namazından ve akşam namazının ardından yedi kere: :"Bismillahirrahmanirrahim. La havle velâ guvvete illâ billâhi'l-Aliyyilazim / Güç ve kuvvet yüce ve azamet sahibi Allah'tandır" dese, Allah Azze ve Celle yetmiş türlü belâyı ondan uzaklaştırır ki bu belâların en basiti, cüzzam, alaca hastalığı, delilik gibi musibetlerdir. Eğer bedbaht biriyse, bedbahtlar arasından silinir mutlular arasına yazılır.»[22]

Nazardan Korunma

Ehlisünnet kaynaklarında Peygamber Efendimizin (s.a.a); bu zikri söyleyen şahsın nazardan korunacağını buyurduğu rivayet edilmiştir.

Farsçada Kullanılışı

Havkale kelimesi Farsça'da da kullanılmıştır.[23] Farsça şiirlerde “La Havle Guyan (diyerek)”, “La Havle Konan (ederek)” ve “La Havle vela Kuvvete İlla Billah” ibareleriyle şeytanı kovmak, şaşırma belirtisi, itiraz ve bir işe karşı isteksizliği ve memnuniyetsizliği göstermek için kullanılmıştır.[24]

Havkale’nin Şerhi

Celaluddin Suyuti Şerhu'l Havkale ve’l Hay’ale adlı eserinde bu zikrin açıklamasını ve faziletlerini kaleme almıştır.[25]

Ayrıca Bakınız

Kaynakça

  1. Muhammed b. Ahmed Ezheri, Tehzibu’l Lügat, c, 5, s. 370, baskı Abdullah Derviş, Kahire.
  2. İbn Anbari, Ez-Zahir fi Meaniyi Kelimati’n Nas, c. 1, s. 103, baskı Hatem Salih Zamin, Demeşk, 1424 / 2004.
  3. Mucemu’l Furugu’l Lugaviyye, s. 204.
  4. Mir’atu’l Ukul, c. 12, s. 213.
  5. Mir’atu’l Ukul, c. 12, s. 213.
  6. Biharu’l Envar, c. 90, s. 189.
  7. Biharu’l Envar, c. 93, s. 189.
  8. Biharu’l Envar, c. 93, s. 189.
  9. Nehcü’l Belağa, Hikmet 404.
  10. İbn Babıveyh, 1361, s. 21.
  11. a.g.e, 1362, c. 1, s. 299.
  12. Bergi, c. 1, s. 9 – 11; Muttaki, c. 1, s. 453 - 459.
  13. Suyuti, Ed-Durru’l Mensur, c. 5, s. 348 - 351.
  14. İbn Hanbel, c. 2, s. 333; Buhari, c. 5, s. 75.
  15. Suyuti, Ed-Durru’l Mensur, c. 6, s. 270.
  16. İbn Şehri Aşub, c. 3, s. 258; İbn Tavus, s. 70.
  17. a.g.e, c. 2, s. 521 ve 528; İbn Babıveyh, 1368, s. 9.
  18. Kuleyni, c. 2, s. 542.
  19. İbn Hanbel, c. 4, s. 91 – 92; Buhari, c. 1, s. 152; Tusi, c. 1, s. 97.
  20. El-Fıkhu’l Mensub li’l İmam Rıza (a.s), s. 385.
  21. Kuleyni, c. 2, s. 551, c. 8, s. 93.
  22. Usul-u Kafi, c. 2, hadis: 3290.
  23. Vigar Şirazi, s. 137.
  24. Menuçehri, s. 196, 203; Mevlevi, c. 1, defter 2, s. 258 – 261, beyt 206250; Sadi, s. 154, beyt 2910, s. 157, beyt 2975; Dehhuda, bu tabirlerin açıklamasında.
  25. Haci Halife, c. 2, sütun 1040.
  1. لاحَولَ وَ لاقُوَّةَ إِلّا بِاللّه
  2. لا حَولَ عَن مَعصِیةِ اللّه ِ إلّا بِقُوَّةِ اللّه ِ، ولا قُوَّةَ عَلی طاعَةِ اللّه ِ إلّا بِعَونِ اللّه
  3. إنّا لا نَملِکُ مَعَ اللّه ِ شَیئا، ولا نَملِکُ إلّا ما مَلَّکَنا، فَمَتی مَلَّکَنا ما هُوَ أملَکُ بِهِ مِنّا کَلَّفَنا، ومَتی أخَذَهُ مِنّا وَضَعَ تَکلیفَهُ عَنّا
  4. إذا قالَ العَبدُ: «لا حَولَ ولا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ» فَقَد فَوَّضَ أمرَهُ إلَی اللّه ِ، وحَقٌّ عَلَی اللّه ِ أن یکفِیهُ
  5. Yüce Allah'ın dilediği iş ve fiilleri yapmada kimseye muhtaç olmaması ve hiçbir varlığın O'na hiçbir yardımda bulunamayacağına inanmak

Bibliyografi

  • İbn Babıveyh, Sevabu’l Amal ve İkabu’l Amal, Kum, 1368.
  • İbn Babıveyh, Kitabu’l Hisal, tahkik: Ali Ekber Gaffari, Kum, 1362.
  • İbn Babıveyh, Meaniu’l Ahbar, baskı: Ali Ekber Gaffari, Kum, 1361.
  • İbn Hanbel, Müsnedü’l İmam Ahmed b. Hanbel, Beyrut, Daru Sadır.
  • İbn Şehri Aşub, Menakıbı A’li Ebi Talib, Necef, 1956.
  • İbn Tavus, Makteli’l Hüseyin (a.s), el-Müsemma bi’l Luhuf fi Katli’t Tuhuf, Kum, 1417.
  • Muhammed b. İsmail Buhari, Sahihu’l Buhari, (baskı: Muhammed Zihni Efendi), İstanbul, 1401 / 1981.
  • Ahmed b. Muhammed Bergi, Kitabu’l Mahasin, baskı: Celaluddin Muhaddisi Ermevi, Tahran, 1330.
  • Haci Halife.
  • Dehhuda.
  • Muslih b. Abdullah Sadi, Bustanı Sadi: Sadi Name, baskı: Gulam Hüseyin Yusufi, Tahran, 1363.
  • Abdurrahman b. Ebi Bekr Suyuti, Ed-Durru’l Mensur fi’t Tefsiri’l Me’sur, baskı: Necdet Necip, Beyrut, 1421 / 2001.
  • Muhammed b. Hasan Tusi, el-Mebsut fi Fıkhı’l İmamiyye, c. 1, baskı: Muhammed Taki Keşfi, Tahran, 1387.
  • Ali b. Ebi Talib (a.s), Birinci İmam, Nehcü’l Belağa, baskı: Subhi Salih, Kahire, 1411 / 1991.
  • El-Fıkhı’l Mensub li’l İmam Rıza (a.s), ve’l Müşteher bi Fıkhu’r Rıza (a.s), Meşhed, Müessesetü A’lu’l Beyt (a.s), 1406.
  • Kuleyni.
  • Ali b. Cessamuddin Muttaki, Kenzu’l Ummal fi Süneni’l Akvali ve’l Ef’al, baskı: Bikri Hayyani ve Safvetu’s Saka, Beyrut, 1409 / 1989.
  • Ahmed b. Kovs Menuçehri, Divan, baskı: Muhammed Debir Siyaki, Tahran, 1375.
  • Mir’atu’l Ukul fi Şerhi Ahbarı A’li’r Resul, Muhammed Bakır Meclisi, Daru’l Kutubu’l İslamiyye, Tahran, 1404.
  • Celaluddin Muhammed b. Muhammed Mevlevi, Mesneviyi Manevi, tashih: Reynold Nicholson, baskı: Nasrullah Pur Cevadi, Tahran, 1363.
  • Ahmed b. Muhammed Şefi’ Vigar Şirazi, Muhakemeyi İnsan ve Hayvan “Morgzar”, baskı: Muhammed Fazıli, Meşhed, 1372.