Öncelik: a, kalite: c
linksiz
kategorisiz
navbox'siz
yönlendirmesiz
kaynaksız

Hayru'l Beriyye Ayeti

WikiShia sitesinden
(Hayru'l-Beriyye Ayeti sayfasından yönlendirildi)
Şuraya atla: kullan, ara

Hayru’l-Beriyye ayeti (Arapça: آية خير البرية) Beyyine Suresinin yedinci ayeti olup nüzul sebebi esasınca Hz. Ali bin Ebu Talib (a.s) ve Şialarının manevi makamlarına işaret etmektedir. Şia ve Ehlisünnetin Allah Resulünden (s.a.a) rivayet ettiği hadislere göre bu ayetteki Hayru’l Beriyye’den kasıt Hz. Ali (a.s) ve Şialarıdır.

Ayetin Metni

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَـٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ

"Şüphesiz, iman edip, doğru işler yapanlar var ya; işte onlar yaratıkların en hayırlısıdırlar."

Ayetin Tefsiri

Hayru’l-Beriyye ayeti, Şia ve Ehlisünnetin önemli hadis kitaplarında nakledilen çok sayıdaki rivayete göre İmam Ali (a.s) ve onun Şialarına yorumlanmaktadır.

Ehlisünnetin tanınmış âlimlerinden Hâkim Hasekani Nişaburi meşhur “Şevahidu’t Tenzil” kitabında bununla alakalı farklı senetlerle yaklaşık 20 rivayet nakletmiştir. Bu rivayetlerin senetlerinden bazıları İbn Abbas[1], Ebu Hüreyre[2], ve Cabir b. Abdullah Ensari’ye[3] dayanmaktadır.

Nükteler

  1. Hayru’l-Beriyye ayetinin nüzul sebebi hakkında nakledilen rivayetlerden Şia kelimesinin, İslam Peygamberi Hz. Muhammed (s.a.a) zamanında kullanıldığı ve Allah Resulünün dilinden Hz. Ali bin Ebu Talib’in has takipçilerine işaretle sadır olduğu anlaşılmaktadır.
  2. “Ulaike hum Hayru’l Beriyye” tabiri imanlı ve doğru işler yapan insanların makamının meleklerin makamından bile daha yüce olduğunu göstermektedir; zira ayeti şerife mutlak ve bütün mahlûkatı nazara almıştır.[4]

Kaynakça

  1. Hakim Hasekani, Şevahidu’t Tenzil, c. 2, s. 358; Suyuti, ed-Durru’l Mensur fi Tefsiri’l Me’sur, c. 6, s. 379.
  2. Hakim Hasekani, Şevahidu’t Tenzil, c. 2, s. 359; Tabersi, Mecmeu’l Beyan fi Tefsiri’l Kur’an, c. 10, s. 795.
  3. Hakim Hasekani, Şevahidu’t Tenzil, c. 2, s. 362; Suyuti, ed-Durru’l Mensur fi Tefsiri’l Me’sur, c. 6, s. 379; Tabatabai, el-Mizan fi Tefsiri’l Kur’an, c. 20, s. 341.
  4. Mekarim Şirazi, Tefsiri Numune, c. 27, s. 209.

Bibliyografi

  • Kur’an-ı Kerim.
  • el-Hakim el-Hasekani, Abeydullah b. Abdullah, Şevahidu’t Tenzil li Kavaidi’t Tefsil fi’l Ayati’n Nazile fi Ehli’l Beyt, el-A’lemi li’l Metbuat, Beyrut (Lübnan), 1393.
  • Suyuti, Abdurrahman ibn Ebi Bekr, ed-Durru’l Mensur fi Tefsiri’l Me’sur, Kitaphane-i Ayetullah Mer’aşi Necefi, 1404.
  • Tabatabai, Seyyid Muhammed Hüseyin, el-Mizan fi Tefsiri’l Kur’an, İntişaratı İslami (Camiayı Müderrisin), 1417.
  • Tabersi, Fazl b. Hasan, Mecmeu’l Beyan fi Tefsiri’l Kur’an, Nasır Hosro, Tahran, 1372.
  • Mekarim Şirazi, Nasır, Tefsiri Numune, Daru’l Kutubu’l İslamiye, Tahran, 1374.