Beni Mustalik Gazvesi

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara
Mustalik Oğulları Gazvesi
Example alt text
Tarih Hicretin 5. veya 6. yılı Şaban ayı
Yer Müreysi suyunun yanı
Sonucu Müslümanların zaferi
Nedeni Mustalik Oğulları kabilesinin Müslümanlara karşı savaş hazırlığına girmesi
Savaşanlar Müslümanlar
Beni Mustalik Yahudileri
Komutanlar Hz. Muhammed (s.a.a)
Haris b. Ebu Dırar
İslam Ordusunun Kayıpları
Müşriklerin Telefatları Mustalik Oğulları ordusundan bazıları öldürüldü, bazıları da kaçtı ve geriye kalanlar esir alındı.

Mustalik Oğulları veya Mureysi Gazvesi (Arapça: ‎غزوة بني المصطلق); Hz. Resulü Ekrem’in (s.a.a) Hicri kameri 5. yılda, Medine – Mekke yolu üzerindeki Fur’ bölgesinde yaşayan Yahudi kabilelerinden birine karşı yaptığı gazvenin adıdır. Mekke yakınlarına yerleşen Yahudi kabilesi Mustalik Oğulları İslam’ın zuhurundan sonra, Mekke müşrikleri gibi Müslümanlarla savaşmaya başladılar. Müslümanlar Mustalik Oğulları veya Mureysi gazvesi adıyla anılan savaşta bu kabileyi yenilgiye uğratarak fitneyi bastırdılar.

Bazı münafıkların sabote etme ve tefrika çıkarmak istemeleri sonucunda bu savaştan sonra “Münafikun Suresi” Resulü Ekrem’e (s.a.a) nazil oldu.

Mustalik Oğulları Kabilesi

Mustalik Oğulları kabilesinin soyu Sa’d b. Amr b. Rebia’nın oğlu Cezime’ye dayanmaktadır.[1] İbni Düreyd, Cezime’nin “Saleka” kökünden türeyen ve yüksek ses manasına gelen güzel ve yüksek (tiz) sesi nedeniyle Mustalik olarak isimlendirildiğine inanmaktadır.[2] Bu kabile Müreysi sularının yakınlarındaki Kudeyd bölgesinde yaşamaktaydılar.[3] Beni Harid ve Havn kabileleri ile müttefik olmalarından dolayı “Ahabiş” adıyla meşhur olmuşlardır.[4]

Savaşın Nedeni

Beni Mustalik Savaşı

Mustalik Oğulları veya Mureysi Gazvesi, Hicri kameri 5. yıl[5] veya Hicri kameri 6. yılın[6] Şaban ayında vuku bulmuştur. Allah Resulüne (s.a.a) Mustalik Oğulları kabilesinin reisi Haris b. Ebu Dırar’ın kendi kabilesini ve Arap kabilelerinden de bir grubu bir araya toplayarak Müslümanlara karşı savaşa hazır olduğu haberi ulaştı.[7] Bu faaliyeti haber alan Hz. Peygamber (s.a.a) haberin doğruluğundan emin olduktan sonra bir orduyla onların üzerine gitti. Münafıklardan bir grup da savaş yerinin yakın olması nedeniyle ve ganimet elde etmek için Hz. Peygamberin (s.a.a) ordusuna katıldı. Mustalik Oğulları kabilesinin casuslarından birinin Medine yakınlarındaki Baqaa bölgesinde öldürülmesi kafirlerin dehşete kapılmalarına ve bazılarının da dağılmalarına neden oldu. Hz. Resulü Kibriya (s.a.a) Müreysi suyunun yanında savaşa hazırlandı. Bu savaşta Ensar’ın bayraktarı Sa’d b. Ubade ve Muhacirlerin bayraktarı ise Ebubekir veya Ammar Yasir idi.

Savaşın Sonucu

İslam peygamberi Hz. Muhammed’in (s.a.a) emriyle savaş başlar başlamaz Mustalik oğulları kaçtılar. Onlardan bazıları öldürüldü ve kadın, çocuk ve malları İslam ordusunun eline düştü.[8] Savaştan sonra Allah Resulü (s.a.a) esirlere karşı iyi ve şefkatli davranılmasını emretti.[9] Köle olarak Sabit b. Kays veya amcası oğluna düşen Haris b. Ebu Dırar’ın kızı Cüveyriye azat edilmesi için Hz. Resulü Kibriya’dan (s.a.a) yardım talebinde bulundu. Allah Resulü de köle azat etme (sehmi mukatebe) bedelini ödedikten sonra onunla evlendi.[10] Bu evlilikten sonra da Müslümanlar Mustalik Oğulları esirlerini azat ettiler.[11]

Münafikun Suresinin Nüzulü

Münafıkların hadisesi, Mustalik Oğulları savaşından sonra gerçekleşti. Bu hadisede Abdullah b. Ubey alaycı sözlerle Muhacir ve Ensar arasına ihtilaf soktu ve Hz. Peygamberi (s.a.a) kızdırdı. Elbette zahiri olarak sözlerini inkar etmesiyle de affedildi. Münafikun suresi bu münasebetle Hz. Resulü Ekrem’e (s.a.a) nazil oldu.[12] İfk olayı da bu savaştan dönüşte meydana geldi.[13]

Ayrıca bakınız

Kaynakça

  1. Ebu Ubeyd, s. 291.
  2. İbni Düreyd, Kitabu’l-İştikak, c. 2, s. 476.
  3. Yakut Hamevi, Mucemu’l-Buldan, c. 5, s. 118.
  4. İbni Hişam, es-Siretu’n-Nebeviyye, Birinci Bölüm, s. 373.
  5. Vakıdi, Kitabu’l-Meğazi, c. 1, s. 404.
  6. İbni Hişam, es-Siretu’n-Nebeviyye, İkinci Bölüm, s. 289.
  7. Vakıdi, Kitabu’l-Meğazi, c. 1, s. 404.
  8. Vakıdi, Kitabu’l-Meğazi, c. 1, s. 404 ve devamı.
  9. Vakıdi, Kitabu’l-Meğazi, c. 1, s. 410.
  10. İbni İshak, Kitabu’s-Seyr, s. 263.
  11. Vakıdi, Kitabu’l-Meğazi, c. 1, s. 411.
  12. İbni Hişam, es-Siretu’n-Nebeviyye, İkinci Bölüm, s. 291 - 292.
  13. İbni Hişam, es-Siretu’n-Nebeviyye, İkinci Bölüm, s. 279 ve sonrası.

Bibliyografi

  • İbni İshak, Kitabu es-Siyeru’l-Mağazi, tahkik: Süheyl Zekkar, Dimeşk, 1398 / 1978, baskı ofset, Kum, 1368.
  • İbni Düreyd, Kitabu’l-İştikak, tahkik: Abdusselam Muhammed Harun, Bağdad, 1399 / 1979.
  • İbni Hişam, es-Siretu’n-Nebeviyye, tahkik: Mustafa Sakka, İbrahim Ebyari ve Abdulhafiz Şelebi, Beyrut.
  • Ebu Ubeyd, Kasım b. Sellam, Kitabu’n-Neseb, tahkik: Meryem Muhammed Hayru’d-Der’i, Beyrut, 1410 / 1989.
  • Vakıdi, Muhammed b. Ömer, Kitabu’l-Meğazi, tahkik: Marsden Johannes, Londra, 1966.
  • Yakut Hamevi, Mucemu’l-Buldan, Beyrut, 1399 / 1979.