Adiyat Suresi

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara
Adiyat Suresi
Adiyat Suresi.png
Anlamı Hızlı koşan atlar
Başka İsmi Ve’l-Adiyat
Sınıfı Mekki
Nüzul Sırası 14
Sure Numarası 100
Cüz 30
Sayısal Bilgiler
Ayet Sayısı 11
Kelime Sayısı 40
Harf Sayısı 169

Adiyat suresi (Arapça: سورة العاديات), Kur’an-ı Kerim’in 100. suresidir. Mekke’de nazil olan Adiyat suresi 11 ayettir.

İsimleri

Adiyat suresi, birinci ayette Allah-u Teâlâ’nın adiyat’a (soluk soluğa koşanlara; mücahitlerin atlarına) yemin etmesinden ve ondan söz etmesinden dolayı bu adı almıştır. “Vel âdiyâti dabhâ” tercüme: Andolsun soluk soluğa koşanlara (mücahitlerin atlarına). Bu sureye ve’l-adiyat kelimesiyle başlamasından dolayı “Ve’l-Adiyat” suresi de denmiştir.

Özellikleri

Ahşap İle İşlenmiş Adiyat Suresi

Adiyat suresi, bütün müfessirlerin ortak görüşüne göre 11 ayet, 40 kelime ve 169 harften ibarettir. Mushaf’taki resmi sırası itibarıyla 100. iniş tertibine göre ise Kur’an’ın 14. suresidir. Mekke’de nazil olan bu sure, bir rivayete göreyse Medine’de nazil olmuştur.

Lafız ve hacim bakımından “Mufassal” surelerden olup, Kısar sureleri grubunun ikincisidir; yani Kur’an-ı Kerim’in kısa surelerindendir ve 30. cüzün dördüncü hizbinin başlarında yer almaktadır. Ayrıca sure yeminle başlayan (Aksam) surelerin yirmi ikincisidir ve üç yeminle başlamaktadır.

Konuları

Adiyat suresi cihad edenlerin özelliklerini ve savaş meydanını tersim ederek, insanın Allah’a karşı nankörlüğüne, dünyaperest oluşuna ve mala olan düşkünlüğünden dolayı, cimri olmasına işaret etmektedir. Ayrıca kıyametin durumunu ve ceza gününün keyfiyetini hatırlatmaktadır.[1]

Ayrıca bakınız

Surenin Metni

Adiyat Suresi
بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـٰنِ الرَّ‌حِيمِ

وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا ﴿١﴾ فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا ﴿٢﴾ فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا ﴿٣﴾ فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا ﴿٤﴾ فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا ﴿٥﴾ إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ﴿٦﴾ وَإِنَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ ﴿٧﴾ وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ﴿٨﴾ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ ﴿٩﴾ وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ ﴿١٠﴾ إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌ ﴿١١

Rahman (ve) Rahim (olan) Allah'ın adıyla

1. Andolsun soluk soluğa koşanlara (mücahitlerin atlarına),

2. (Nallarıyla) kıvılcım saçanlara,

3. Ansızın sabahları baskın yapanlara,

4. Tozu dumana katanlara,

5. Düşman topluluğunun içine dalanlara,

6. İnsan, Rabbine karşı pek nankördür.

7. Şüphesiz, kendisi de buna şahittir.

8. Şüphesiz o, mal sevgisine aşırı derecede düşkündür.

9. (İnsan) bilmez mi, kabirlerde olanlar çıkarıldığı

10. Ve kalplerde olanlar elde edildiği zaman (hâli nice olacak)? 11. Gerçekten Rableri, o gün onların durumundan iyice haberdardır.

Önceki Sure
Zilzal Suresi
Adiyat Suresi Sonraki Sure
Karia Suresi

Dış Bağlantılar

Kaynakça

  1. Danişnamei Kur’an ve Kur’an Pejuhi, c. 2, s. 1267.
  2. Hameger, Muhammed, Kur’an sureleri, Nuru’s-Sakaleyn Kur’an ve İtret Kültür merkezi, birinci baskı, Kum, Neşri Nuşera, ş. 1392.

Bibliyografi

  • Kur’an-ı Kerim, tercüme: Muhammed Mehdi Fuladvend, Tahran, Dâru'l- Kur'âni'l-Kerîm, h.k. 1418/ m. 1376.
  • Danişnamei Kur’an ve Kur’an Pejuhi, c. 2, Bahaddin Hürremşahi’nin katkılarıyla, Tahran, Dustan, Nahid, h.ş. 1377.