Adiyat Suresi

WikiShia sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara
Adiyat Suresi
Adiyat Suresi.png
Anlamı Hızlı koşan atlar
Başka İsmi Ve’l-Adiyat
Sınıfı Mekki
Nüzul Sırası 14
Sure Numarası 100
Cüz 30
Sayısal Bilgiler
Ayet Sayısı 11
Kelime Sayısı 40
Harf Sayısı 169

Adiyat suresi (Arapça: سورة العاديات), Kur’an-ı Kerim’in 100. suresidir. Mekke’de nazil olan Adiyat suresi 11 ayettir.

İsimleri

Adiyat suresi, birinci ayette Allah-u Teâlâ’nın adiyat’a (soluk soluğa koşanlara; mücahitlerin atlarına) yemin etmesinden ve ondan söz etmesinden dolayı bu adı almıştır. “Vel âdiyâti dabhâ”; Andolsun soluk soluğa koşanlara (mücahitlerin atlarına). Bu sureye ve’l-adiyat kelimesiyle başlamasından dolayı “Ve’l-Adiyat” suresi de denmiştir.

Özellikleri

Adiyat suresi, bütün müfessirlerin ortak görüşüne göre 11 ayet, 40 kelime ve 169 harften ibarettir. Mushaf’taki resmi sırası itibarıyla 100. iniş tertibine göre ise Kur’an’ın 14. suresidir. Mekke’de nazil olan bu sure, bir rivayete göreyse Medine’de nazil olmuştur.

Lafız ve hacim bakımından “Mufassal” surelerden olup, Kısar sureleri grubunun ikincisidir; yani Kur’an-ı Kerim’in kısa surelerindendir ve 30. cüzün dördüncü hizbinin başlarında yer almaktadır. Ayrıca sure yeminle başlayan (Aksam) surelerin yirmi ikincisidir ve üç yeminle başlamaktadır.

Konuları

Adiyat suresi cihad edenlerin özelliklerini ve savaş meydanını tersim ederek, insanın Allah’a karşı nankörlüğüne, dünyaperest oluşuna ve mala olan düşkünlüğünden dolayı, cimri olmasına işaret etmektedir. Ayrıca kıyametin durumunu ve ceza gününün keyfiyetini hatırlatmaktadır.[1]


Önceki Sure
Zilzal Suresi
Adiyat Suresi Sonraki Sure
Karia Suresi

Ayrıca bakınız

Dış Bağlantılar

Kaynakça

  1. Danişnamei Kur’an ve Kur’an Pejuhi, c. 2, s. 1267.
  2. Hameger, Muhammed, Kur’an sureleri, Nuru’s-Sakaleyn Kur’an ve İtret Kültür merkezi, birinci baskı, Kum, Neşri Nuşera, ş. 1392.

Bibliyografi

  • Kur’an-ı Kerim, tercüme: Muhammed Mehdi Fuladvend, Tahran, Dâru'l- Kur'âni'l-Kerîm, h.k. 1418/ m. 1376.
  • Danişnamei Kur’an ve Kur’an Pejuhi, c. 2, Bahaddin Hürremşahi’nin katkılarıyla, Tahran, Dustan, Nahid, h.ş. 1377.